Η εφηβική ηλικία, είναι μια ηλικιακή περίοδος η οποία στις σύγχρονες κοινωνίες έχει αποκτήσει τεράστια σημασία. Από χρονολογικής πλευράς ξεκινά από το 11^ο ή 12^ο έτος της ζωής και τυπικά εκτείνεται ως το 17^ο έτος της ζωής (ή και περισσότερο).  Τις τελευταίες δεκαετίες η εφηβεία έχει απασχολήσει πολύ και την επιστήμη της Ψυχολογίας, η οποία έχει εστιάσει α) στην ιδιαιτερότητά της ως αναπτυξιακή περίοδος μεταξύ της παιδικής ηλικίας και της ενήλικης ζωής και β) στις προκλήσεις και στα προβλήματα που ανακύπτουν κατά τη διάρκειά της, που ενδέχεται να επηρεάσουν αποφασιστικά τη μελλοντική πορεία της ζωής του αναπτυσσόμενου ατόμου.

Πιο συγκεκριμένα, κύρια ζητήματα της εφηβείας αφορούν:

• Σωματικές αλλαγές, οι οποίες ενίοτε μπορεί να είναι και ραγδαίες
• Την ωρίμανση της σεξουαλικότητας και τις διαφυλικές σχέσεις
• Ποιοτικές αλλαγές στη σκέψη και στη νόηση, με την εμφάνιση της ικανότητας για αφαιρετική σκέψη και επεξεργασία αφηρημένων εννοιών
• Τη διαδικασία ανεξαρτητοποίησης από τους γονείς, με την αμφισβήτηση των γονεϊκών προτύπων
• Τη διαδικασία ανάδυσης και κατάκτησης προσωπικής ξεχωριστής και μοναδικής Ταυτότητας
• Τη διαδικασία κοινωνικοποίησης με την σταδιακή προσαρμογή στον τρόπο ζωής των ενηλίκων
• Τη λήψη αποφάσεων για τη μελλοντική επαγγελματική σταδιοδρομία

Τα παραπάνω ζητήματα προκαλούν συχνά μικρές ή μεγάλες δυσκολίες στη συμπεριφορά των εφήβων, στην προσπάθειά τους να προσαρμοστούν στις αλλαγές στη ζωή τους και στις νέες απαιτήσεις του οικογενειακού, εκπαιδευτικού και κοινωνικού περιβάλλοντος.

Οι προκλήσεις της εφηβείας πολλές φορές δοκιμάζουν τις ψυχικές αντοχές του εφήβου και έχουν ως συνέπεια την εμφάνιση δυσλειτουργικών συμπεριφορών. Εάν δεν αντιμετωπιστούν και μάλιστα εγκαίρως οι δυσκολίες, υπάρχει πάντα η πιθανότητα σοβαρής δυσμενούς επιρροής στη συναισθηματική ανάπτυξη του εφήβου και εκδήλωση διαταραχών στο συναίσθημα, στη σκέψη και στην κοινωνική και σεξουαλική συμπεριφορά. Δεν είναι τυχαία τα ευρήματα ερευνών που δείχνουν έναρξη σοβαρών ψυχοπαθολογικών διαταραχών κατά την εφηβική περίοδο (πρώιμη ή ύστερη).

Σε αυτή την πορεία των εφήβων αλλά και των γονέων τους μπορεί να σταθεί αρωγός και υποστηρικτής ο ειδικός ψυχικής υγείας και για τον ίδιο τον έφηβο (ψυχοθεραπευτικά) και για τους γονείς του (συμβουλευτικά). Η ψυχαναλυτική ψυχοθεραπεία και η Συμβουλευτική Γονέων αποσκοπούν στην εδραίωση μιας υγιούς ανάπτυξης, η οποία θα θέσει τα θεμέλια μιας ισορροπημένης ψυχικά ενήλικης ζωής.